WAŁ KARDANA W MOTOCYKLU

 

Google

Wał napędowy w końcowej fazie przeniesienia napędu motocykla wydaje się rozwiązaniem niezwykle prostym i korzystnym. Niestety, oprócz zalet ma także poważne wady i dlatego montuje się go dzisiaj w zaledwie 10% seryjnie produkowanych jednośladów. Są jednak takie sytuacje, że okazuje się niezastąpiony i niepodzielnie panujące w dwukołowych pojazdach łańcuchy napędowe zawsze musiały mu oddawać przynajmniej mały skrawek działki zwanej przeniesieniem napędu na koło tylne.
Historia wału napędowego w jednośladach sięga 1903r. Wówczas pojawił się on po raz pierwszy w belgijskim czterocylindrowym FN. W 1924r firma ta zrezygnowała ze sztywnego łączenia tylnego koła z jednostką napędową, ale 13 lat później wróciła do niego w jednośladach przeznaczonych dla armi. W 1923r rozpoczęła się trwająca do dzisiaj przygoda z kardanem firmy BMW. W 1933r na wał napędowy po raz pierwszy zdecydował się Zundapp w modelach K400 i K500, a w następnych latach również w K800 i KS750 i KS601.
Powojenne losy wałów napędowych pisała między innymi IFA z modelem BK350 oraz MV Agusta, która w 1950r pokazała model 500 Turismo. Włosi kontynuowali temat kardana w kolennych modelach 600 Quattro Cilindri (1966r) i 750 Sport (1970-75). W 1965r przygodę rozpoczęło Moto Guzzi w modelu V7. Pierwszy japoński motocykl z wałem napędowym pokazano w 1974r, a była to Honda GL1000. Potem były następne modele CX500, VF750S i VF750C, XLV750R, Yamaha XS750, XS850, XS1100, XJ650, XJ900, Kawasaki Z1100ST, Z1300, Z750GT, ZL600 i ZL1000, Suzuki GS850G i GS100G, VS750 i VS1400 oraz VX800. W latach 90-tych zainteresowanie kardanem wyraźnie osłabło. Zastosowanie miał on w nieco ponad 30 modelach.

 

http://motocykle.spedia.net